مورّخين حضرت ارفخشد نبی (علیه السلام) را ابوالانبياء ناميده اند . چون نَسَب پيغمبران بعد از حضرت نوح(ع) به حضرت سام(ع) و بعد به وي منتهي مي شود . گويند حضرت ارفخشد نبی (علیه السلام) براي نگهباني ميراث پيغمبران و دعوت مردم به پاکي و فضيلت و تبليغ آئين الهي پدران خويش ، رنج فرواني بُرد تا اينکه در سن 460 سالگي از دنيا رفت .

بعد از حضرت سام (عليه السّلام) فرزندش حضرت ارفخشد (عليه السّلام) به امر خداى سبحان قيام كرد موقعى كه آن بزرگوار قيام فرمود پيروان پدرش به او ايمان آورده تابع او شدند، در آن زمان سلطنت در اختيار فريدون كه ذوالقرنين باشد بود، و قصۀ او اين است كه خداى تعالى او را بر قوم خود مبعوث كرد و او هم قوم خود را بطرف خدا دعوت مى‌كرد ولى قوم او او را تكذيب و نبوّتش را انكار كردند.

بعد از آن او را گرفتند و بطرف راست سرش ضربتى زدند و مدت صد سال به امر خدا از دنيا رفت، آنگاه خدا او را زنده كرده بسوى قومش مبعوث كرد ولى آن قوم در اين بار بطرف چپ سر او ضربتى زدند و بامر خدا مدت صد سال ديگر از دنيا رفت.

خداى تعالى سومين بار او را زنده كرد و دليلهاى نبوّت او را در دو موضع ضربت‌خوردۀ سرش قرار داد و نور از آن دو موضع درخشندگى مى‌كرد. موقعى كه آن حضرت غضب مى‌كرد از آن دو موضع مضروب سرش رعد و برق و صاعقه بصدا مى‌آمد.

خدا حضرت ارفخشد (علیه السلام) را مالك مشرق و مغرب زمين كرد و بوسيلۀ او مردم ستمكيش را ريشۀ كن كرد، آن حضرت ارفخشد (علیه السلام) بود كه بيوراسب را 44 از پا در آورد. از جمله قصۀ او همين است كه خدا در قرآن بما خبر مى‌دهد از قبيل: امر يأجوج، مأجوج، سند و غير ذلك از مشرق و مغرب، هيچ ستمكارى را رها نمى‌كرد مگر اينكه او را در هم مى‌شكست و زمان آن حضرت زمان عدل و فراخى و بركت بود.

منابع :

پایگاه اطلاع رسانی حوزه 

پایگاه امام علی (علیه السلام)

و بر گرفته از منابع مشابه